อ่านแล้วรู้สึกอยากร้องไห้ ปวดหนึบ ๆ.. งานของคุณภัคD ค่อนข้างจะออกมาในลักษณะนี้ รู้ทั้งรู้ก็ยังจะอ่าน

พออ่านจบแล้วมานั่งป้อแป้อยู่คนเดียว.. ได้แต่นึกในใจว่ายังดีที่มันเป็นเรื่องแต่ง... แต่ความจริงแล้วเรื่องที่แต่งมันก็มีที่มาจากความจริงนั่นแหละ..

ชอบตะวันฉายมาก บางทีอดนึกไม่ได้ว่าทำไมถึงไม่ไปรักคนอื่นนะ.. แล้วทำไมตะวันถึงไม่รักตะวันฉายบ้าง ?

เป็นเรื่องที่เคยมองข้ามไปแล้วย้อนกลับมาอ่านเพราะนักเขียน แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือก ๆ ไม่น่าอ่านเลยตรู..

หรือจะให้เป็นแค่ความทรงจำ

 

โดย ภัค-D

 

ตัวเอก : เอก x จื้อเหยา

 

ที่มา เว็บของ Luscious

 

หนังสือเล่มหนึ่งเคยบอกว่า
สิ่งที่ดีที่สุดของมนุษย์คือความทรงจำ
ไม่ว่าสุข หรือ ทุกข์เมื่อเวลาผ่านไป
สิ่งเหล่านั้นจะกลายเป็นความทรงจำ
ยามนึกถึงความสุขจะอิ่มเอม
ยามนึกถึงความทุกข์ก็ทำให้ดื่มด่ำ

แต่สำหรับผม...
แค่ความทรงจำไม่เพียงพอ
ผมเคยถามคนที่ผมรักว่า
จะปล่อยเรื่องของเราให้เป็นแค่ความทรงจำหรือ
ทั้งๆที่เราช่วยกันสานต่อปัจจุบันได้
เขาตอบผมว่า
เรื่องบางเรื่อง ก็ไม่อยากเก็บไว้แม้แต่ในความทรงจำ
และหนึ่งในเรื่องบางเรื่องนั้นคือเรื่องของผม.....

 

  เป็นเรื่องที่ชอบมากเรื่องหนึ่ง แต่พออ่านแล้วจะเครียดพอ ๆ กับ Life แต่รู้สึกว่าเรื่องนี้จะดราม่าและถูกกดดันมากกว่าเยอะ ทั้งที่ยังเป็นเพียงวัยรุ่นแต่ก็มีปัญหามากมายเต็มไปหมดบางทีก็อ่านไม่ไหว ข้าม ๆ ไปทึ่งในความสามารถของนักเขียน ตัวละครทุกตัวเหมือนมีชีวิตจนบางครั้งนึกว่านี่เป็นเรื่องจริงของคน ๆ หนึ่งบนโลกใบนี้เลยนะเนี่ย